Ég var afspyrnu léleg í öllum leikjum og tapaði með glæsibrag. Það vantaði þó alls ekki upp á keppnisskapið og ég sveiflaði höndunum eins og geðsjúklingur í veikri von um sigur. Í dag er öxlin mín og olnboginn á hægri hendi að súpa seyðið af ólátunum því ég er öll aum og ekki frá því að harðsperrur séu á leiðinni.
Ég sá svo þessa síðu. Ég er ein af lúðunum sem finnur fyrir einkennum eftir tölvuleikjaspilun...ekki svalt!
Ég fékk líka að kenna á því að hafa verið í einu fjölskyldunni í sveitinni sem ekki átti nintendo tölvu fyrir 13-15 árum. Við Soffía fórum nefnilega í Super Mario og ég er ömurleg í þeim leik, gat ekki einu sinni stjórnað kallinum almennilega. Frekar lélegt að geta ekki klárað borð í leik sem ætlaður er litlum krökkum...
Soffía vægast sagt rústaði mér enda er hún með límheila sem minnir á undarlega sérvitringa og mundi náttúrulega öll "múvin" síðan hún var átta ára!!!
